De genderpoli van Amsterdam UMC trekt meer patiënten dan ooit en moet zich tegelijkertijd verdedigen tegen steeds fellere kritiek. Een kleine groep patiënten is onderwerp geworden van een politieke strijd. Redacteur Kim Bos liep anderhalf jaar mee op de poli en zag de dilemma’s van artsen: wanneer kan iemand in transitie?
Voor de Maand van de Filosofie schreef Tommy Wieringa het essay Optimisme zonder hoop. Wat de klimaatcrisis betreft heeft hij het hopen op een betere toekomst opgegeven. Juist daarom probeert hij positief te blijven en zelf zijn steentje bij te dragen. Zo plant hij bomen en verzamelt hij afval.
Zijn doel is dat over een paar jaar niet 10 procent van Nederland bedekt is met bomen, maar de helft. Het argument dat het te laat is om de klimaatcrisis nog om te draaien, wil hij daarbij niet horen. “Het is voor een heleboel dingen te laat, maar er is ook nog heel veel te verdedigen.”
Heeft u vragen, suggesties of ideeën over onze journalistiek? Mail dan naar podcast@nrc.nl.
‘Roxy, Roxy, Roxy!” Boven op de balkons komen haar jongste fans net boven de balustrade uit. Ze staan te popelen om hun idool live te zien, net als het oudere publiek beneden bij het podium. Maar van een ‘ouder’ publiek is bij de optredens van Dekker geen sprake. Ook vanavond treedt haar Gen Z-doelgroep op de voorgrond.
Wanneer haar dj de eerste house klanken inzet, klinkt Dekkers zuivere stem: „Ik kan het aan je zien, jij wil weg bij je vriend. En schat, ik geef je gelijk.” Een van haar nieuwste hits ‘Proost’ slaat direct aan, het publiek blijft moeiteloos en luidkeels meezingen tot het einde van haar show.
Roxy Dekker.
Foto Paul Bergen / ANP
Een paar weken na de release van haar debuutalbum Mama, I Made It staat Dekker op het podium van een uitverkocht Paradiso. Ook buiten de jonge doelgroep waar Dekker voor en over zingt, is ze inmiddels een niet te missen naam in de Nederlandse popmuziek. Met haar aanstekelijke, luchtige nummers, doorspekt met ironie naar haar eigen generatie, domineert ze de Nederlandse hitlijsten. Dit jaar sleepte ze al twee prestigieuze muziekprijzen in de wacht en haar album behaalde binnen enkele dagen de diamanten status (meer dan 200 miljoen streams).
Genoeg reden voor Dekker om haar eerste van de vier uitverkochte soloshows in te luiden als onderdeel van de Ams tour, haar eerste clubshow. Voorheen stond ze vaak een kwartier op de podia van grote festivals of als gast bij andere artiesten, vanavond zingt ze tegen het decor van een bank, bar en dj-booth een uur vol.
‘What the fuck, is dat nou Yves Berendse?’, roept de zangeres als haar derde gast het podium betreedt
Uur vullen
Met een oeuvre van twaalf nummers die elk zo’n tweeënhalve minuut beslaan, is het nog een uitdaging om het uur te vullen. Naast de korte, vrolijke opmerkingen tussendoor, blijkt de zangeres meerdere oplossingen hiervoor te hebben bedacht.
„What the fuck, is dat nou Yves Berendse?”, roept de zangeres lachend als haar derde gast het podium betreedt. Eerder verschenen al haar vriend Koen van Heest (bekend van de Bankzitters) en producent Russo voor hun gezamenlijke nummer met Dekker. Berendse krijgt zelfs een solomoment en zingt zijn megahit ‘Terug in de tijd’. Het publiek ontvangt hem met open armen, in letterlijke zin gaan zelfs de armen van alle ouders de lucht in.
Ronnie Flex maakt zijn entree voor het duet ‘Gaan we weg?’, en daarmee heeft Dekker haar hele repertoire erdoorheen gewerkt. „Ik heb nog geen zin om naar huis te gaan!”, roept ze. Het publiek krijgt een tweede kans om los te gaan op haar nieuwe grote hit ‘Ga dan!’. Als toetje sluit ze de avond af met ‘Sugardaddy’ en zingt ze als laatste woorden „Je weet toch, Roxy Ro, betaalt de bill, jij krijgt alles wat je wil.”
Niet alleen haar jonge fans verlaten ongetwijfeld de zaal met de house-deuntjes en rijmende riedeltjes van Roxy Ro in het hoofd en genoeg filmpjes op de telefoon, ook alle meegebrachte ouders zijn na vanavond een beetje fan van de vrolijke artiest.
Ze zaten tegenover elkaar in een Amerikaanse diner, maar dan wel eentje in Italië. Een Italiaanse diner die een Amerikaanse probeerde te zijn. Dat lukte heel aardig: zwart-met-witbetegelde vloer, bankjes met glanzend rode bekleding. Midden in de zaak stond een autootje met een grote hamburger op z’n dak. „Kom”, zei Yvonne (60). „We gaan dansen.” „Moet dat”, zei Gerard (73). Hij roerde in zijn vanillemilkshake. Yvonne had er één voor hen samen willen bestellen, maar Gerard had slechte ervaringen met delen. Het waren er dus twee geworden. Nu liet hij zich door haar van het bankje trekken om in de blauwige gloed van het tl-licht te dansen op muziek uit Grease. Af en toe ving de camera een andere gast, maar dat leken er niet veel. De Italiaanse Amerikaanse diner oogde grotendeels verlaten.
Het had ook best een scène uit een horrorfilm kunnen zijn, vond ik zelf, maar voor liefdeszoekers Yvonne en Gerard was het een droomdate. Kort van tevoren was Gerard nog met een andere dame op droomdate geweest: Karin (62). Met haar was hij opgestegen in een luchtballon, hij had zelfs even zijn arm om haar heen geslagen. Gerard leek een tevreden man. Hij had de zeventien vrouwen met wij hij aan dit avontuur was begonnen (meedoen aan een datingprogramma heet altijd een „avontuur”) teruggebracht tot twee blondines, zoals die dingen wel vaker gaan. Nu hoefde hij alleen nog te kiezen tussen, in zijn woorden, Kaatje en Yvonnetje. In De Golden Bachelor (Videoland) kan er maar één iemand vandoor gaan met die felbegeerde gouden roos. Gerard verwoordde dat zelf nog wat mooier: „Ik heb maar één gouden roos, maar ik heb ook maar één hart.”
Donderdag was het alweer tijd voor de finale en nog altijd begreep ik in alle eerlijkheid niet hoe Gerard die zeventien vrouwen zo wild had gekregen. Het kostte me al veel moeite om niet af te haken op het punt dat hij de ’tjes achter namen introduceerde (sinds ik „Ambertje” ben genoemd door een aardrijkskundeleraar maakt dit veel agressie in me los), en daarna werd het niet beter. Zelfs over long time favorite Yvonne bleef hij dingen zeggen als: „Ze is een ruwe bolster met een hele blanke pit.” In de diner had hij gezien „dat ze wel op het ritme kan bewegen en dat vind ik ook wel gezellig”. Alleen in de sauna ging de temperatuur even omhoog. „Ik zweet nooit in de sauna”, zei Yvonne. Waarop Gerard antwoordde: „Zal ik jou eens laten zweten?” Daar moesten ze beiden hartelijk om lachen.
Geen zwart gat
Nu Gerard zijn roos en hart aan Yvonnetje heeft uitgereikt, rest alleen nog de reünieaflevering, die volgende week donderdag op Videoland wordt gezet. Maar kijkers die op donderdagen behoefte blijven houden aan een verse dosis datingongemak, hoeven niet in een zwart gat te vallen: die kunnen (ook op Videoland) wekelijks rekenen op een nieuwe aflevering I Kissed a Girl. Daarin wordt het gebrek aan seksuele spanning dat De Golden Bachelor kenmerkte ruimschoots gecompenseerd.
Overgecompenseerd, zou je ook wel kunnen zeggen. Het eerste dat de deelnemende vrouwen dienen te doen wanneer ze elkaar ontmoeten in een villa in Zuid-Afrika, is zoenen. Eerst zoenen, dan praten. Vervolgens vormen ze koppels die bij iedere afvalronde moeten besluiten of ze samen door willen of niet. Willen ze dat wel, dan maken ze dat wederom kenbaar met een zoen. En waar de kusjes van Gerard wel erg droog leken, zie je in I Kissed a Girl wel héél veel tong. Ook zijn de makers niet zuinig met close-ups van billen in bikinibroekjes.
Gelukkig lijken de deelnemers het in ieder geval naar hun zin te hebben in de villa. „Mijn love language is physical touch”, zei de ene bovengemiddeld mooie vrouw tegen de andere. Die knikte – ze waren het helemaal met elkaar eens. Ik moest denken aan Karin; hoe die zich in de finale had voorgenomen „om Gerard ietsje meer fysiek te benaderen”. Ze had drie zoenen van hem gekregen, mwah-mwah-mwah, en ik stelde me zo voor dat ze op méér had gehoopt. Misschien geldt dat wel voor meer van Gerards dames. I Kissed a Golden Girl – is dat nog een idee?